1. BÖLÜM

Güzelliklerinin rahmetini ve cemalini âlem ve insanlık aynasında seyret. Küntü kenz esrarının hazinelerini, yokluk sahrasında çiçekler gibi açtırıp güllerle donatan, isimlerin ve sıfatların, fiiller ve eserlerin sanatını nun vel kalem, kaf ile nun, kün iradesini zatının ilahi sahifelerinden yokluk levhinde aynalaştıran Cenabı Allah’ın sonsuz rahmetinin Cemalini ve Celaline ve Kemaline, zatının esma ve sıfatlarına kudret-i isharı’na sonsuz hamdüsenalar olsun.

Ezeli ve ebedi olan Allah, zaman ve mekân var olmadan önce bütün iyilik ve güzellikleri, olgunlukları zatının gizli hazinesinde ıtlak iken Cenabı Allah, kendi vücut varlığında kemalat ve cemalinin bütün görüntüleriyle kendinden kendine sonsuz esma ve sıfatlarına nur saçarken, bu güzelliği görecek göz ve aşkıyla yanacak gönüller henüz zuhur etmemişti. Hâlbuki Allah görünmek, tecelli etmek, nurunun yansımalarını âlemlerde görmek istemiş ve on sekiz bin âlemi altı taayyün içinde inşa etmiştir. Bu meyanda bize yakın olan kâinat dediğimiz evren de zuhur etmiştir.

 Peygamber efendimizin mübarek hadislerinde de olduğu gibi “ben gizli hazineyken bilinmekliğimi sevdim, istedim ve halkı yarattım. Halk yalnız yaratanını bilmek ve vechi ehadiyetinin kemaline ermek için bu âleme geldi” şeklinde bize bildirmiştir. Âlemlerin varoluşu, Allah’ın varlığının bilinmesi ve sıratı müstakim içre yaratılış sanatının tekâmülü içindir. Cenabı Hakkın kutsal iradesinin kulları için tasarladığı kemalat hiyerarşisini gerçekleştirmek ilahi kanunlara bağlıdır.

Tecelliler ise; Allah, âdem denilen yokluğa tecelli kıldı ve “kün” (ol) sözü ile emir verdi. O zaman yokluğun aynasından Allah’ın varlığını belirleyen şekiller, yaratıklar belirdi. İşte bu aynalardaki yansımayı gören göz insandır. Külli manada da insanı kâmildir. Allah insana şah damarından daha yakındır. Bu nur Hz. Muhammed’in nurudur ve Hakikati Muhammediye’dir.